النص التركي
Kur’an-ı Kerim tefsirinde dirâyet metodu ile telif edilmiş ilk örneklerden birisi Ebû Mansûr Muhammed b. Muhammed elMâtürîdî’nin (ö. 333/944) Te’vîlâtu Ehli’s-Sünne adlı eseridir1. Bu eser daha sonraki dirâyet tefsirlerine de öncü ve örnek olmuştur. Semerkand’da İmâm Mâturîdî’nin tefsirde uyguladığı metod, Mısır’da bir diğer Hanefî âlimi Ebû Ca’fer et-Tahâvî (ö. 321/933) tarafından hadislerin şerhinde uygulanmıştır2. Tahâvî, hadisleri Kur’an-Sünnet bütünlüğü çerçevesinde yorumlamıştır. Hadisleri şerh ederken âyet-i kerimeleri hem hadiste anlatılan meseleyi açıklamak hem de hadisin mânasını tespit etmek için şahit olarak zikretmiştir3. Tahâvî’nin hadis yorum metodu kendisinden sonraki şerhler