النص التركي
e ayette أغْ فَ ْلناdenilip غَفَلُواdenilmemesi, bununla birlikte devamında واتَّبَعَ هَواهdenilip أَتْبَعْناه denilmemiş olmasının Kur’an’da bazı fiillerin kullara izafe edilmesinin Allah’ın fiilini ve iradesini yok saymadığının bir delili1 olduğunu belirtmiştir (Kassâb, 2003, 2/204). Mâtürîdî’nin Cübbâî’den aktarıp ayrıntılı olarak değindiği ve eleştirdiği; İbn Cinnî’nin ise özel bir başlık altında vurgulayarak savunduğu musâdefe yorumu, İbn Cinnî sonrası tefsirlerde tespit edilebildiği kadarıyla ilk olarak Mâverdî’de (ö. 450/1058) yer almış (Mâverdî, 1995, 3/302) ve devamındaki tefsirlerin büyük çoğunluğunda (Tûsî, 1995, 7/35; Vâhidî, 2009, 13/600; Zemahşerî, 1998, 3/528; İbn ʻ