النص التركي
ın yaratılmasında deus otiosus (uzak ve durağan tanrı) konumunda kabul edilen bir tanrı inancı olmakla da (2007: 87, 108) Kuran’ın her an yaratıcı ve tarihe müdahale edici pek çok niteliklerini anlattığı Allah inancından uzak düşmektedir. Ahmet Yesevi’nin şahsında eski Türk bilinçaltının güzellik ve iyilik gibi cemal sıfatları üzerine kodladığı Gök Tanrı inancını Allah’ın ve elçisi Hz. Muhammed’in (s.a.v) güzellikleri üzerinden tevhit dairesindeki bir ulûhiyete teslim ettiği anlaşılmaktadır. Buna göre ancak mutlak güzel ve iyi olanın Allah olabileceğine dair derin bir idrakin mevcudiyetinden söz edilebilir. İslam dininin insan fıtratındaki bu hissedişe uygun bir davet sahibi olması Türklerin