النص التركي
ymuş, zahitlerin küçük ve büyük günahlardan korunmalarının yanı sıra birtakım dünyalıklardan da kaçınıp sadece zaruret olanla yetindiklerini öne sürmüştür. Söz konusu kesim ile peygamberler arasında bir mukayesenin yapılması gerektiğini söyleyen Bâbertî, ister nübüvvetten önce ister nübüvvetten sonra olsun peygamberlerden sâdır olan şeyin ancak zelle ve hata olabileceğini dile getirmiştir. (Bâbertî, Muhtasaru’l-Hikmeti’n-Nebeviyye, vr. 44b, 45a) Ayrıca peygamberlerin zelle fiiline yönelmekten berî olduklarına vurgu yaparak olası bir yönelişin, yüklendikleri misyona ters düştüğünü ve meydana gelen ayak sürçmelerinin ancak bir imtihan gereği olduğuna dikkat çekmiştir. (a.e., vr. 46a) Bu bağlam