النص التركي
bî ve vahdet-i vücûd merkezli tartışmalarda20 hem de sufilerin cehrî zikir, raks ve deverân gibi 17 18 19 20 İbrâhîm el-Halebî ve Birgivî en belirgin örneklerdir; ancak zahid fakih kimliğinin çerçevesi sadece bu ikisine hasredilemeyecek ölçüde geniştir. İlgili dönem bağlamında Kemalpaşazâde, Nebî b. Turhân es-Sinôbî, Çivizâde, Sa‘dî Çelebi, Nûreddin Sarıgörez, Ebüssuûd gibi isimlerin de farklı bağlamlarda benzer tutumlar ve söylemler ortaya koyduklarını belirtmek gerekir. Şükrü Selim Has, “Halebî, İbrâhîm b. Muhammed”, Diyanet İslâm Ansiklopedisi, Ankara: TDV Yay., 1997, c. 15, s. 231. Mecdî Mehmed Efendi, Hadâ’iku’ş-Şekâ’ik, haz. Abdülkadir Özcan, İstanbul: Çağrı Yay., 1989, s. 492. Nî‘me