Ebü'l-Mu'în en-Nesefî'a Göre Haşr ve Neşr

2 Ebû’l-Mu‘în en-Nesefî; Ebû Hanîfe’nin ashabının, itizale kaymadan hem fıkıhta hem de kelamda onun yolunu takip ettiklerini vurgulamaktadır. Bkz. en-Nesefî, Tebsıratü’l-Edille, c. 1, s. 468. 3 el-Pezdevî’nin, Samanilerin son dönemlerinde Mu‘tezile’nin Buhara’dan def edilmesi sonrasında şehirde sadece Hanefilerin kaldığını belirtmesi bu bakımdan dikkat çekicidir. Bkz. Ebû’l-Yüsr el-Pezdevî, Ehl-i Sünnet Akaidi, çev. Ş. Gölcük, İstanbul 1988, s. 275. 50 Sahn-ı Semân’dan Darülfünûn’a 493/1099), Ebû Hanîfe’yi usûlde ve fürûda imam olarak nitelemektedir.4 Ebû’l-Mu‘în en-Nesefî (ö. 508/1114) de Semerkand imamlarını usûl ve fürû ilmini birleştiren kimseler olarak takdim etmektedir.5 Bu çerçe