Turkish Text
bul görmemesi ve Ebû Hanîfe’yi kendi çizgisinin kurucu otoritesi olarak tanımasının yanı sıra -her ne kadar zorunlu hallerde tevili kabul etse ve zaman zaman başvursa da- Sâlimî’nin Mâtürîdî’ye nispetle tevilden kaçınan daha nasçı bir tavır benimsemesiyle açıklanabilir. Konuların işlenişinde standart bir kelâm kitabında rastlananın çok ötesinde hadis ve rivayetlere yer vermesi de bu tavrın yansıması olsa gerektir. Bununla birlikte Mâtürîdî ile benzer biçimde tabiatçıların görüşlerini ele alarak eleştirmesi (s. 75-79), isbât-ı vâcip noktasında Mâtürîdî’nin, zıtların bir araya getirilmesi esasına dayanan delilini kullanması (s. 77, str. 4-7),16 Ebû Hanîfe’nin fiilî sıfatlar olarak kısaca temas