Muhammed b. el-Yemân es-Semerkandî'a Göre Kazâ ve Kader

XV, s. 286; ayrıca bkz. Muhammed Abduh, Tevhid Risalesi, çev.: Sabri Hizmetli, Ankara 1986, 133-134. Cüveynî, el-İrşad, neş.: M. Yusuf Musa-Abdülmünim Abdülhamid, Kahire 1950, s. 356 vd; ayrıca bkz. İbn Teymiyye, Mecmûatu’l-Fetâvâ, Riyad 1997, c. XV, s. 87. Cürcânî, Şerhu’l Mevâkıf, Beyrut 1997, c. III, ss. 425-426. Kâdî Abdülcebbâr, a.g.e., c. XV, s. 286. Hz. Peygamber’e itaatin, ismeti zorunlu kıldığı, aksi takdirde insanların da günah konusunda peygambere uymak zorunda kalacakları yaklaşımı, Ebû Hanife’den itibaren savunulmuştur. İsmeti, peygambere itaatle temellendiren Râzî’ye göre, Hz. Peygamber’in günah işlemesi ve peygambere itaat eden insanların da o günah