Âl-i İmrân Sûresi 110. Âyetinin Hakikat Mecaz İkilemi Bağlamında Tahlili ve Otantik Anlamının Türkçe Meallere Yansıması Üzerine Eleştirel Bir Yaklaşım -I-

hitap olarak anlaşılır.63 Ancak Ebû Hayyân (ö. 745/1344), bu görü- şün kelamın siyakından uzak bir görüş olduğunu belirtir. Ebû Hayyân, hayırlı ümmetin hayırlılık yönünün lafızda beyan edilmedi- ğini söyleyerek, sahâbenin Hz. Peygamber’e iman etmeleri, onun yardımına koşmaları, şer‘î ilimleri ondan nakletmeleri ve ülkeleri fethetmeleri gibi hususları onların faziletleri arasında sayar.64