Tahâvî Akîdesi’ne Ehl-i Hadis Yorum: Sadruddin İbn Ebi’l-İz ve el-Akîdetü’t-Tahâviyye Şerhi

Authors

Abstract

Ebu Cafer et-Tahâvi tarafindan kaleme alinan el-Akidetu’t-Tahâviyye eseri, Misir bolgesinde Ebu Hanife‟nin itikadi goruĢlerini aktaran erken doneme ait yegâne metindir. Ebu Hanife‟nin goruĢlerini herhangi bir tartiĢmaya girmeden muhtasar Ģekilde veren eser, temelde Ebu Hanife ile Ehl-i Sunnet‟in genel itikadi goruĢlerinin uyumunu ortaya koymayi hedefleyen bir icerige sahiptir. 6/12. yy‟dan itibaren Maturidi cevrelerce kaleme alinan Ģerh literaturu, el-Akide metnini buyuk olcude Maturidi goruĢlerle iliĢkilendirmiĢtir. Ancak el-Akidetu’t-Tahâviyye‟nin, gerek Ehl-i Sunnet‟in genel goruĢlerini iceren muhtasar niteligi gerekse de yazari Tahâvi‟nin one cikan hadisci kimligi, metnin kimi kesimlerce Ehl-i Hadis/Hadis Taraftarligiyla iliĢkilendirilmesine yol acmiĢtir. Soz konusu iliĢkilendirmeyi yapan ilk isim ise metin uzerine Ehl-i Hadis cizgisinde bir de Ģerh kaleme almiĢ olan Sadruddin Ġbn Ebi‟l-Ġz‟dir (o. 792/1390). Bu caliĢma, Ġbn Ebi‟l-Ġz‟in soz konusu Ģerhini uretildigi baglam ve icinde yer aldigi duĢunce gelenegiyle birlikte kapsamli bir Ģekilde incelemeyi hedeflemektedir.