Түрікше мәтін
Ne var ki bu durumda, özelde NiĢabur‟da genelde de Horasan‟da birçok müslümanı kazanabilmek, imân dairesine çekebilmek ve Allah‟a karĢı hoĢ bir ticareti savunabilmek mümkün iken, Kerrâmî söyleme çok sert biçimde karĢı konulmuĢ ve Ģiddetle reddedilmiĢtir. Muhammed b. Kerrâm‟ın önderlik ettiği Kerrâmiyye, dinî-itikâdî bir oluĢum olmakla birlikte baĢta kurucusu ve taraftarların zâhid kimlikleri bu hareketi tasavvufla ilintili kılmıĢtır (Celâl ġeref, 1984: 8). ġöyle ki „Ahmed b. Harb (öl.234/848), Yahyâ b. Mu„âz er-Râzî (ö.258/872), Ġbrâhîm b. „Ahmed el-Havvâs (ö.291/904), Ebû Mûti„ Mekhûl en-Nesefî (ö.318/930) ve MemĢâd ed-Dîneverî (ö.299/911) gibi zühd ve riyâzet sahibi Ģahsiyetlerin Ġbn Kerrâ