Түрікше мәтін
ahâbeden sonraki âlimlerin mütevâtir ve icmâ gibi kat’î bir delile dayanan açıklamalarının teorik olarak tefsir kabul edilmesi mümkünse de tevâtür ve icmâda sahâbenin de bulunmasının gerekli oluşu tefsirin pratikte yalnızca sahâbeye ait olduğunu göstermektedir. Çünkü sahâbenin icmâına aykırı bir icmâ geçerli olmadığı gibi onların bulunmadığı bir tevâtürden söz etmek de mümkün değildir. 11 Büyük, “Mâturîdî’nin Tefsir-Te’vîl Ayrımı ve Bunun Te’vîlât’taki Pratik Değeri Üzerine Bir İnceleme”, s. 222-225; Gengil, “Mâtürîdî’de Tefsir Te’vîl Ayrımı Meselesi”, s. 806-809. 12 Mâturîdî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, III, 134-136; IV, 297; X, 14, 164, 186; XI, 368. 13 Kâfiyeci, Muhyiddin Muhammed b. Süleyman