Түрікше мәтін
erinin tefsirinde zikredilmesi, kendinden önce tefsir yazan müfessirlerin görüşlerinden tevil ehli ve tefsir denilerek bahsedilmesi de onun önceki birikimden yararlandığının göstergesidir. Te’vîlâtu’l-Kur’ân, ed-Dineverî (ö. 308/920), Taberî (ö. 311/923), ez-Zeccâc (ö. 311/923), Tahavî (ö. 321/933), İbn Ebi Hatim (ö. 327/938) gibi bu sahanın klasiklerinin telifinden kısa süre sonra ortaya çıkmıştır. Fakat diğerlerine nazaran yöntemi ve daha önce de bahsi geçtiği üzere muhtevası ve güncel so15 16 17 Ebû Mansûr Muhammed el-Mâtürîdî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, Mizan Yayınevi, İstanbul 2005, XIII/283. Danyar Şalkarov, “Mâturîdî Teolojisi ve Ana Kaynakları”, Uluğ Bir Çınar Uluslararası İmâm Mâturîdî Se