Түрік тіліндегі Мәтін
Ebû Şekûr es-Sâlimî (fl. H. 4./M. 10. yy. ikinci yarısı), *Kitâbü't-Temhîd fî beyâni't-tevhîd* adlı eseriyle Mâtürîdîliğin Eş'arîlerle ilk doğrudan temasının yaşandığı dönemde öne çıkan önemli bir Mâverâünnehir kelamcısıdır. Ancak Ulrich Rudolph'un çalışmasında gösterildiği üzere Sâlimî, cisimler ve varlık teorisinde Mâtürîdî'nin değil, Eş'arî geleneğinin yolunu izler: Atomları (cevâhir) bilir; dünyayı atom ve arazların bileşimi olarak kavrar. Cisimleri atomlardan türeyen ikincil varlıklar olarak tanımlarken onları terekküb (bileşim) ve te'lîf (birlik) ile niteler — bu, doğrudan Eş'arî'nin tutumuna dayanır. Dikkat çekici biçimde Sâlimî, Mâtürîdî'nin adını hiç anmaz.
Bununla birlikte Nathan Spannaus, Oxford Handbook'un "Orta Asya'da Kelâm" bölümünde Sâlimî'nin çalışmasının tarihsel önemini vurgular: Post-klasik dönemde Ebü'l-Leys es-Semerkandî, Ebü'l-Muîn en-Nesefî ve Mâtürîdî'nin kendi eserlerinin tedavülden kalktığı bir ortamda yalnızca Sâlimî'nin *Temhîd*'i ortodoksluk göstergesi olarak 19. yüzyıla kadar geçerliliğini korumuştur. Spannaus bunun, eserdeki bazı felsefî unsurların Avicenna Dönüşümü'nü önceden sezinlemesiyle açıklanabileceğini belirtir.