Түрікше мәтін
Zira Tahâvî’nin Akâidi’nde Ebû Hanîfe ve ashabı vurgusu bariz bir şekilde ortadayken, bazı şerhlerde bu vurgu selef kavramına kaymakta ve akâid metninin dikkat çektiği belirli bir usul anlamında Hanefî sistemden uzaklaşmakta; selef kullanımıyla daha genele yayılmaktadır. Bâbertî ise diğer 11 İmam Mâtürîdî ve Mâtürîdîlik, s. 377-378. Bunlardan bazıları için bkz. el-Bâbertî, Allame Şeyh Muhammed b. Muhammed b. Mahmûd, Şerhu ‘akîdeti’-Tahaviyye, thk: Abdusselam b. Abdulhâdî, Dâru’l-Beyrut, 1430/2009; el-Kâdî Ali b. Ali b. Muhammed b. Ebî’l-İzz ed-Dimeşkî, Mühezzeb şerhi’l-akîdeti’t-tahaviyye, thk: Sâlih b. Abdurrahman, Mektebetü’l-Ğurâba, İstanbul 1417/1996. Ayrıca detaylı bilgi için bkz. Ay