Түрікше мәтін
Ahmed el-Ensârî el-Mısrî İbnü’l-Mülakkın, et-Tavzîh fî şerhi’l-Câmiʿi’s-Sahîh (Dimeşk: Dâru’n-nevâdir, 1428/2008), 22: 156; Ahmed b. İsmail b. Osman b. Muhammed el-Kûrâni eş-Şafii el-Hanefi, el-Kevseru’lcârî ilâ riyâzi ehâdîsi’l-Buhârî, thk. Ahmed İzzû İnâye (Beyrut: Dâru ihyâi’t-türâsi’lʿArabî, 1428/2008), 8: 56. ~ 133 ~ Âl-i İmrân Sûresi 110. Âyetinin Hakikat Mecaz İkilemi Bağlamında Tahlili b. Kâ’b (ö. 19/640) ve Muâz b. Cebel (ö. 18/639) gibi ensardan olması, âyetin muhataplarının Abdullah İbn Abbas’ın rivayetinde geçtiği üzere sadece muhacirler olmadığını göstermektedir. Hem ensar hem de muhacirden oluşan bu dört sahâbînin Hz. Peygamber’in iltifatlarına mazhar olmalarının yan