Түрк тилиндеги текст
Sâbûnî, el-Kifâye, 257; el-Bidâye, A. 64-65, T. 134. Ebû Hanîfe Nu’mân b. Sâbit b. Zûtâ b. Mâh, el-Fıkhu’l-ekber (İmâmı Azamın Beş Eseri içinde), çev. Mustafa Öz (İstanbul: Kalem Yayıncılık, 19881), 68. Kaderiyye tabiri genellikle Mu’tezile hakkında kullanılsa da aslında varlığı kaza ve kader meselelerinin tartışıldığı i’tizalden önceki tarihlere dayanır. Kaderiyye denilmesinin sebebi, söz konusu meselede insanın kendi fiillerinin takdir edicisi ( )اﻻﻧﺴﺎن ھﻮ اﻟﻠﺬي ﯾﻘﺪر اﻋﻤﺎﻟﮫolduğu, Allah’ın bunda bir yapıcılığının ( )ﺻﻨﻊve takdirinin ( )ﺗﻘﺪﯾﺮolmadığına yönelik düşünceleridir. Bk. Ebû Mansûr Abdülkâhir b. Tâhir b. Muhammed et-Temîmî el-Bağdâdî, el-Fark beyne