Hasan Kâfî Akhisârî'a Göre İlâhî İşitme ve Görme

hasen; yapıldığında kınamayı gerektirmeyen, kabîh ise kınamayı gerektiren fiil olarak kabul edilmektedir.[11] Mu’tezile ekolü hüsün kubuh’un ontolojik bağlamı açısından farklı görüşler ileri sürmüştür. Erken dönem Mu’tezile âlimleri, fiillerin zâtlarında bulunan iyilik ve kötülüğün ontolojik bir gerçekliğinin olduğu görüşünü benimsemişlerdir.[12] Nazzâm (ö.231/845), İskâfî (ö.240/854) ve Ebü’l Hüzeyl (ö.235/849) gibi kelâmcılara göre iyilik ve kötülük fiillerin zâtlarıyla alakalıdır.[13] Bu âlimlerle aynı görüşü paylaşan Ka‘bî (ö.319/931) hüsün ve kubuhun (iyilik ve kötülük) fiilin hem zâtına hem de sıfatlarına ait bir vasıf olduğunu ifade etmiştir.[14] Yani ahlâkî iyi ve kötü, insan eylemle