Nûreddin es-Sâbûnî'a Göre Âlemin Yaratıcısı Olarak Allah

faza etmesi (Cevherî, 1987, 5/1986), temiz bir yaratılış ve bedensel üstünlük lütfederek, kararlılık, zafer, iç huzuru ve hayra muvaffak kılarak olumsuzluklardan uzak tutması” (Râgıb, 1998: 570) şeklinde tanımlanmıştır. Bu kapsamlı tanımların ışığında, ismet-i enbiyâ kavramı, “Allah’ın peygamberleri günah işlemekten alıkoyması” olarak da özetlenebilir. İlgili çalışmalar ve tartışmalar daha çok bu tanım çerçevesinde yoğunlaşmıştır. Bütün itikadî mezheplerce benimsenmekle birlikte kapsamı ve keyfiyeti tartışmalı konulardan biri olan ‫اﻟﻌﺻﻣﺔ‬/ismet sıfatı klasik kelâm literatüründe nübüvvet bahisleri içerisinde ele alınmıştır. Ayrıca ismet kavramıyla ilgili müstakil eserler de telif edilmiştir.