Түрк тилиндеги текст
at ettiği zikredilmiştir.1 Şiî-İmâmî tefsir geleneğinde Ahbârîlik2 ve Usûlîliğin3 hüküm sürdüğü dönemler ekseninde bir tasnif yapılacak olursa müfessir birinci rivâyet döneminde yer alır. Bu dönemde telif edilen Şiî tefsirlerde tebarüz eden olgu tefsirin temel kaynağını imâmlardan nakledilen rivâyetlerin teşkil etmesidir.4 Kummî’nin tefsirinde öne çıkan hususlara temas etmeden önce Şiî tefsir literatüründe öne çıkan argümanların tavzih edilmesi meselenin mahiyetini analitik okuyabilme imkânı sağlayacaktır. Kummî Zeydîyye, İsmâ’îlîyye ve İmâmîyye gibi üç ana Şiî akımın İmâmiyye ekolüne mensuptur.5 Bu ekolün tefsirlere yansıyan temel kabulleri şöyle zikredilebilir: 1. İmâmet: Genel Şiî kabulün