Türk dilindäki tekst
ürler, ‗Hakikat-i Muhammediyye‘yi âlemdeki yaratmanın aracı, bâtını ve ruhî ilmin kaynağı olduğunu ileri sürmüĢler ve Hıristiyanların Mesih‘in mahiyeti nazariyesindeki ‗kelime‘nin yerine koymuĢlardır (Afîfî, 2000 s. 77). Sahih olmayan bazı hadislere dayandırılan bu anlayıĢ, tasavvufa ve sünnî çevreye ġia‘dan, onlara da Yeni Eflatunculuk‘tan geçmiĢtir (Çınar, 2014 s. 141). Bu teorinin Ģekillenmesinde dıĢ faktörlerin etkisi açık bir Ģekilde hissedilse de, buna zemin hazırlayan malzeme ve destekleyen rivayetlerin Ġslam kaynakları arasına girdiği görülmektedir (Gölpınarlı s. 327). Ġslâm‘daki bu ‗kelime‘ teorisi, ġia, Bâtıni Ġsmailîler ve Karmâtîlerdeki masum imam teorisiyle (Kuleynî, 1363 s. 353