Türk dilindäki tekst
nın kullanılmadığını, onun yerine takva, zühd, vera’ tabirlerinin kullanıldığını, hatta Ebû Hanîfe’nin menakıbı ile yazılan eserlerde “Ebû Hanîfe’nin Takvası, Vera’ı, Zühdü” gibi başlıklar altında bu yönünün ele alındığını görmekteyiz. Kitab u’t-Tevhîd’in dil özellikleri dönemin كتاب الرد على أهل البدع ،هـ318 . واألهواء الضالة ألبي مطيع مكحول بن الفضل النسفي تgibi diğer eserlerinde de aynen görülmektedir. Ayrıca Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat kavramı Ebû Hanîfe ve İmam Mâlik başta olmak üzere erken dönem âlimleri tarafından bugünkü kullandığımız anlamda kullanılmaktadır (Üstuvâî, Sâid b. Muhammed, v. 432, Kitâbu’l-İ’tkâd, thk. Seyit Bahcıvan, s.128131; İbn Abdi’l-Berr v. 463, el-İntikâ, thk