Türk dilindäki tekst
Böylece esas olan imametin belirli bir aileyle sınırlandırılması değil, yönetici vasfını haiz kimsenin o görevi ifa etmesidir.26 Ebü Ca’fer Muhammed b Cerîr Taberî, Câmi’u’l-beyan an te’vîli âyi’l-Kur’ân, thk. Abdullah b. Abdülmuhsin et-Türkî, (Beyrut: Dârü’l-Hicr, 2003), 6/191. 21 en-Nisâ 4/59. 22 Mâtürîdî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, 3/293-294. 23 Mâtürîdî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, 3/293; Ebû Muîn Nesefî, Tabsîratü’l-Edille, thk. Hüseyin Atay, Şaban Ali Düzgün (Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 1993), 2/437. 24 Düzgün, “Mâtürîdî’de Din, Siyaset Kültürü ve Yönetim Erki (Mülk/Devlet)”, 354. 25 Nesefî, Tabsîratü’l-edille, 2/437-438. 26 Mâtürîdî, Te’vîlâtü’l-Kur’ân, 1/229. 20 Mâtürîdî’de Siya