Türk dilindäki tekst
86, str. 11). Dolayısıyla Sâlimî ile Halvânî’nin bizzat görüştükleri, kesinlik arzetmeyen bir tespittir. Seyyid Ebû Şücâ‘ Muhammed b. Ahmed b. Hamza b. Hüseyin el-Alevî, Rüknülislâm (Şeyhülislâm) Ali b. el-Hüseyin es-Suğdî (ö. 461/1068) ve İmam Mâtürîdî’nin kız torununun çocuğu olan Kadı Hasan el-Mâtürîdî ile (ö. 450/1058 civarı) çağdaş bir Hanefî fakihidir. Yaşadıkları dönemde Mâverâünnehir’de bu üç ismin verdiği fetvalar kesin delil olarak kabul edilip muhalif görüşlere itibar edilmemektedir (Kureşî, elCevâhirü’l-mudiyye, III, 28; Leknevî, el-Fevâidü’l-behiyye, s. 155). Sâlimî, et-Temhîd, s. 343. Madelung, “Abū l-Mu‘īn al-Nasafī and Ash‘arī Theology”, s. 319. Sâlimî,