Türk dilindäki tekst
ili bölümü zikrettikten sonra “Ma‘lûm ola ki şefâat gayr için ‘alâ sebîli’z-zara‘a fiil-i hayr ve terk-i zararı suâlden ibârettir.” diyerek kaynağını belirtmeksizin Merah’tan(Âsım Efendi, 1266, 203-208) yaptığı doğrudan alıntılarla metni şerh eder (Harputlu, 1283b, 144-150). Genel telif yöntemi dışında kullandığı usullerden üçüncüsü, Akâid risâlesindeki ilgili bölüme yer vermekle brilikte bu kısmın çeviri ve şerhini yapmamasıdır. Akâid risâlesinin son kısmında klasik kaynaklarda esmâ ve ahkâm olarak adlandırılan imân ve küfür konuları ele alınmaktadır. Bu bölümde imân ve inkârın mahiyeti, kişiyi küfre ve bid‘ate götüren unsurlar, tevbe, iyiliği emredip kötülükten nehyetmek ve tecessüs konula