Türk dilindäki tekst
asırda bu konunun etraflıca tartışıldığını da göstermektedir. Y. Şevki Yavuz, “Te’vil”, XXXXI, 27. Bkz. Tûfî, Süleyman b. Abdilgaviyy, el-İksîr fî iʻlmi’t-tefsîr, (tahk.:) Abdülkâdir Hüseyn, Mektebetü’l-Âdâb, Kahire ts. s. 28; Tayyâr, Mefhûmu’t-tefsîr ve’t-tevil, s. 103; Zerkânî, Muhammed Abdülazîm, Menâhilu’l-iʻrfân fî uʻlûmi’l-Kur’ân, (tahk.:) Fevvâz Ahmed Zümerlî, Dâru’l-Kitâbi’l-Arabî, Beyrut 1995, II, 7; bu görüşe yapılan itiraz hakkında bkz. Yusuf Işıcık, Kur’an’ı Anlamada Temel Bir Problem Te’vil, Esra Yay. Konya 1997, s. 24, 41. Âl-i İmran 3/138. Kur’an’da fiil formuyla geçen bu ifade için bkz. Bakara 2/118, Âl-i İmran 3/18, Hadîd 57/17. Nahl 16/89. Bkz. Talip Özdeş, Mâturîdî’nin