Hâfızüddin Ebü'l-Berekât en-Nesefî'a Göre Tasdîk

O’nun getirdiği ve din için zorunlu olan teorik ve pratik bütün hükümlerde O’nu içten gelerek, isteyerek ve hiç kimsenin peşine takılmayarak benimsemek, doğruluğuna ve gerçekliğine kesin olarak inanmaktır.” Kelimenin Kuran-ı Kerim’de kullanımı itibariyle bütün itaat fillerini içer2 İbn Manzûr, age., XIII/21vd.; Şerafettin Gölcük-Süleyman Toprak, Kelâm, Konya, 1991, s.101; A. Saim Kılavuz, İman-Küfür Sınırı, İstanbul,1982, s.19. 3 İbn Teymiyye, İman Üzerine, (trc. Salih Uçan), İstanbul, 1985, s.111 vd. Bu tür ifadeler biraz da Arap lafızlarının kullanılmasından kaynaklanan bir durumdur. Türkçe’de bunların hepsine birden “inandım” denmektedir. 4 Ebû’l-Mu’în en-Nesefî, iman kelimesinin ger