Türk dilindäki tekst
eygamberlerde ve imamlarda) mevcut olan “ismet” sıfatının, onları cebren günahlardan uzaklaştırmadığını, bilakis onların Yüce Allah’ın lütfu ile günahlardan İbn Manzûr, Ebü’l-Fazl Cemâlüddîn Muhammed b. Mükerrem b. Alî b. Ahmed el-Ensârî, Lisânü’l-Arab, (Beyrut: Dâru Sâdır, 1410/1990), 12/ 403. 2 el-Cevherî, Ebû Nasr İsmâîl b. Hammâd, es-Sıhâh tâcü’l-luga ve sıhâhü’l-Arabiyye, (Beyrut: Dâru’l-İlim, 1399/1979), 5/1986. 3 el-İsfahânî, Ebü’l-Kâsım Hüseyin b. Muhammed b. Mufaddal er-Râğıb, el-Müfredât fî ğarîbil-Kur’ân, thk. Muhammed Halil Aytânî, (Beyrut: Dâru’l-Mâ’rife, 1419/1998), 570; Ayrıca bkz. Bulut, Mehmet. “İsmet”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (İstanbul: TDV Yayınları, 200