Türk dilindäki tekst
324/935-36) iman tanımlamasında imanı ikiye ayırdığını belirten İbn Asakir (ö. 600/1203), Eş‘arî’nin imanı muhdes ve muhdes olmayan şekilde ikiye ayırdığını belirtmektedir. Burada muhdes iman, kullara; muhdes olmayan ise Allah’a nispet edilmektedir. İman kavramını dilcilerin verdiği anlam üzerinden tanımlayan Eş‘arî, imanın artma ve eksilmesi meselesini de bu tanımlama üzerinden ele almaktadır.21 Sadeddin Taftazânî (ö. 793/1390), İmâmü’l-Haremeyn elCüveynî ve Fahreddin er-Râzî (ö. 606/1210) gibi Eş’arî kelamcıların, imanın tasdik manasını dikkate alarak imanda artmanın ve noksanlığın mümkün olmayacağı, ancak kemalinde bir farklılığın gerçekleşebileceği kanaatine vardıklarını zikreder. Taftaz