Türk dilindäki tekst
e ricâl kitaplarına ve Ebû Hanîfe’nin Kelâma dair yazdığı risâlelere bakılırsa, onun karşı çıkarak eleştirdiği fırkaların başında Mu’tezile’nin geldiği görülür. Ancak Ebû Hanîfe’nin vefatından sonra, Hanefîliği sadece fıkhî bağlılıktan ibaret olan birçok Mu’tezilî ve onların etkisinde kalan âlimler, kendi kelamî bakış açılarına uygun bir usûl oluşturmuşlardır. Bunların ortaya koyduğu usûl de kısmen Hanefî kısmen Mu’tezilî, senteze dayalı bir 24 25 26 Semerkandî, Mîzânu’l-Usûl, s. 4-5. Leknevî, er-Ref ’ ve’t-Tekmîl, s. 385-386. Bkz. Bağdâdî, Abdulkâhir b. Tâhir b. Muhammed (v. 429/1037), el-Fark Beyne’l-Firak, Tlk. İbrâhîm Ramazan, Dâru’l-Marife, Beyrut 1424/2003, s. 322; İsferâyînî, et-Tabs