Türk dilindäki tekst
Ebü’l-Vefâ el-Efgānî (Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1426/2005), 379, 397; Buhârî, Keşfü’l-esrâr, 3/397; Ubeydullāh b. Mes‘ûd b. Tâcişşerîa es-Sadrüşşerîa, et-Tavżîḥ fî ḥalli ġavâmiżi’t-Tenḳīḥ, thk. Zekeriyya Umeyrât (Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, ts.), 2/109. | 449 | ‘Alâeddîn Semerkandî’nin Kıyas Anlayışı • Zuhal Dağ • ortak illete binaen fer‘de sübût bulur. İkinci eleştirisi, tanımda geçen asıl ve fer‘ kavramları ile ilgilidir. Ona göre söz konusu tanım bu haliyle, ma‘dûmun ma‘dûma kıyasını kapsayıcı değildir. Çünkü asıl, kendisine başka bir şeyin bina edildiği; fer‘ ise başka şey üzerine bina edilen şeye verilen isimlerdir. Ma‘dûm ise şey olar