Türk dilindäki tekst
33 Vakf ve ibtidâ ilminin gelişimi ana hatlarıyla iki aşamada ele alınabilir. Şifahi dönem ya da rivayet dönemi olarak adlandırılabilecek ilk dönemde Kur’ân okunurken vakf yapılması uygun olan ya da olmayan yerlere ilişkin bilgiler şifahi olarak aktarılıyor ve bu şekilde pratik bir uygulama gerçekleşiyordu. Daha sonra konuyla ilgili müstakil eserlerin yazılmasına geçilmiştir. Tedvin dönemi diye adlandırılması mümkün olan bu dönemde âlimler farklı sistemlerde eserler telif etmişlerdir. Vakf ve ibtidâ konusunda çeşitli teorik bilgiler verildikten sonra Fâtiha sûresinden Nâs sûresine kadar b. Süleyman, Vukûfu’l-Kur’ân, s. 17; Karaçam, Kur’ân-ı Kerim’in Faziletleri, s. 317. 28 İbn Fâris, Mekây