Türk dilindäki tekst
Vehb kavramı Kur’ân’da pek çok yerde geçmektedir. Bunlardan üçünde Vehhâb şeklinde zikredilmektedir (bk. Âl-i İmrân 3/8; Sâd 38/9, 35). Vehhâb ismi Muğnî, Rezzâk, Rahmân, Rahîm, Kerîm, Mâni‘, Raûf gibi isimlerle de bağlantılıdır (İbn Manzûr, ts., s. 6: 4929; Zebîdî, 1965-2001, s. 4: 364; Topaloğlu B. , Vehhâb, 1989, s. 42: 610-611). Ebû Mansûr el-Mâtürîdî (ö. 333/944), Vehhâb ismini açıklarken, “insanın sahip olduğu bütün iyilik ve mutluluk vesileleri Allah’ın lütuf ve ihsanın sonucudur. Kulların bunlara kendi gayret ve çalışmaları ile hak kazandıklarından bahsedilemez. Zira zorunlu olan bir görevi yapan kişi için vehhâb sıfatı kullanılamaz”, demektedir (Mâtürîdî, Te’vîlâtü’l-Ḳur’ân