Türk dilindäki tekst
yye, Mu‟tezile, ġia, EĢ‟ariyye, Mâtürîdiyye ve MeĢĢâiyye tarafından kullanılmıĢtır.16 Yukarıda anlatılan teĢbîhî, tefvîzî ve te‟vîlî ekollerin sıfat görüĢlerini ulaĢtıkları sonuçlar bakımından, (a) sıfatların hakikî ve ezelî varlığını inkâr etme, (b) sıfatları yaratılmıĢ olarak kabul etme, 17 (c) sıfatları ezelî ve hakikî olarak kabul etme Ģeklinde üç grupta toplamak mümkündür: 7 Topaloğlu, “Allah”, DĠA, c. II, s. 486. Ġbn Teymiyye, Minhâcu‟s-sunneti‟n-nebeviyye, c. V, s. 392; ġerafettin Gölcük, “Cehm b. Safvân”, DĠA, c. VII, s. 234. 9 Aḥmed Ṣubḥî, Fî ʿılmi‟l-kelâm, c. I, s. 19. 10 Topaloğlu, “Allah”, DĠA, c. II, s. 486-487. 11 Topaloğlu, “Allah”, DĠA, c. II, s. 487. 12 Bkz. Hüseyin Sar