Türk dilindäki tekst
Abdilcebbâr el-Hemedânî, Şerhu’l-usûli’lhamse, nşr. Hüseyin b. Ebû Haşim (Beyrut: Dâru İhyai’t-türasil-Arabiyye, 2001), 150 vd.; Ebü’l-Meâlî Rüknüddîn Abdülmelik b. Abdillâh b. Yûsuf el-Cüveynî, Kitâbu’l-irşâd, nşr. Zekeriyâ Umeyrât (Beyrut: Dâru’lkütübi’l-ilmiyye, 1995), 67; Muhammed b. Ali Fahreddîn er-Râzî, Esâsu't-takdîs, nşr. Ahmed Hicâzî Sekkā (Kahire: Mektebetü külliyâti'l-Ezheriyye, 1986), 151-191). Ehl-i Sünnet’in temsilcilerinden olan Selefiyye ve Hanbeliyye tefvîz ve isbat metodunu, Mâtürîdiyye ve Eş‘ariyye ise ta‘tîlsiz te’vil metodunu benimsemiştir. Bunlardan birincisine “selef yolu”, ikincisine de “halef yolu” denir. Bu konuda detaylı bilgi için bk. Sâbûnî, Mâtürîdiyye