Turk tilidagi matn
tavsiyelerine uyma, haram ve günahlardan kaçınma hususunda gösterilen titizlik anlamında bir kavram olarak tanımlanan” takvâ (Süleyman Uludağ, “Takvâ”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (İstanbul: TDV Yayınları, 2010), 39/484), câhiliye devrinde, “hayvan olsun, insan olsun, canlı varlığın, dışarıdan gelecek yıkıcı bir kuvvete karşı kendini savunma davranışıdır.” “Bu kelime İslâm inanç sistemine asıl mânasını taşıyarak gelir. Ama sistemin etkisi altına ve İslâm’a özgü monoteizm inancı alanına nakledilmesi dolayısıyla, çok önemli bir dinî anlam kazanır. Takvâ “hüküm günündeki ilâhî azap korkusu” sahnesinden geçerek şahsî saf dindarlık (zühd) anlamına erer. Bk. Izutsu, Toshihiko, Kur’an