Turk tilidagi matn
i’s-Sünne ve’l-Cemâa = Risâle [ilâ] ehli’s-segr (el-Has ale’l-bahs = Risâletu istihsani’l-havz fî ilmi’l-kelâm ve kelâmuhâ ile beraber) (Kahire: Mektebetü’l-Ezheriyye li’t-Türas el-Cezire, 2013), 101; Cüveynî, el-İrşâd ila kavâtıi’l-edilleti fî usûli’l-i’tikad (Kahire: Mektebetü’l-Hanci, 1950), 302-307; Ebü’l-Muîn Nesefî, Tebsıratü’ledille (Dımaşk: Institut Français de Damas, 1990), 1/443-447; Kâdî Abdülcebbar, Şerhu’l-usûli’l-hamse, çev. İlyas Çelebi (İstanbul: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı Yayınları, 2013), 2/422-427. 4 Örnek olarak bk. Cüveynî, el-İrşâd, 302-306. 5 Yukarıda ifade edilen mezhep-fırka ayrımı bağlamında mezheplerin fırkalara nispetle daha fazla bileşene sahip ve gi