النص التركي
İktidar sahibi Samanî emirlerinin Türk Hakanlığı’na karşı Maveraünnehr’i savunma çabalarına, ikinci gurubun keskin bir muhalefet ile hakanlığa karşı direnmenin farz olmadığı yönünde fetva vermeleri, bu gurubun Hanefî-(Maturidî) çevre ile aynı veya en azından bir ilişkisi olabileceğini akla getiriyor.8 Zira, Ebû’lYusr el-Pezdevî’ye göre Ebû Mansûr el-Mâturîdî zâhid konumunda idi. Bazı İslam araştırmacılarına göre buradaki zahitlik yani zuhdu’l-ulemâ, sûfî çevrelerle alakalı olarak değil, “sultanla aralarındaki mesafeyi koruma (tebâuduhum ani’s-sultân)” olarak algılanmaktadır.9 Hatta İmam el-Mâturîdî, iktidar sahiplerine karşı keskin bir muhalefet çizgisinde idi. Meselâ, devrinin sultanlarına