النص التركي
manası dilin ve lugatın zâhirine göre değil hitaptaki hikmete göredir.”12 Mananın hikmete göre olduğunu söylemesi onun te’vîl tanımı ile sıkı ilişkilidir. Mâturîdî, te’vîli: “Sözün mevcut manalarından birine tevcih edilmesi” olarak tanımlamaktadır. Bir âyetin te’vîli: verilen manaya Allah’ı şahit göstermeden yani “Allah şöyle diyor” demeden “Bu âyet mevcut manalardan şuna ve şuna yönelir (tevcih), içerdiği hikmeti ise Allah bilir” demekten ibarettir.13 Burada hikmetin sadece Allah tarafından bileneceğini söylemesi te’vîl düşüncesine uyumludur. Zira hikmetin gösterdiği mana, anlamın tam kendisidir. Ancak onun tespiti ictihadîdir. Kesin olarak “Budur” demek ictihadla elde edilen manaya Allah’ı