النص التركي
gü ve sevabı elde etmeye götüren, kötü (kubuh) kavramını da yergi ve günaha götüren şeyler olarak tanımladığını ifade eder.70 Bu tasnif iyi ve kötüyü temellendirirken nakilden bağımsız hareket edilmediğinin delilini oluşturur. Yine İslâm düşüncesinde şerlerin yokluk (adem) olduğu fikri birkaç istisnaî fikir dışında- kabul görmemiştir.71 Kötülüklerin gerçek bir ez-Zilzâl 99/8; ayr. bk. Mâtürîdî, Ebû Mansur Muhammed b. Mahmud, Kitâbü’t-Tevhîd (nşr. Bekir Topaloğlu ve Muhammed Aruçî), Ankara 2003, s. 168. 63 Mâtürîdî, Kitâbü’t-Tevhîd, s. 580. 64 a.e., s. 544, 581. 65 a.e., s. 496. 66 a.e., s. 346. 67 a.e., s. 60, 264. 68 a.e., s. 278. 69 Mâtürîdî bunlar karşısında imanı (a.e., s. 373, 544),