النص التركي
Alî b. Süleymân er-Râvendî (ö.604/1207), Râhatu’s-Sudûr ve Âyâtu’s-Surûr, çev. Ahmed Ateş, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları, 1999, s. 18. HADİSÇİ HANEFİLİK VE OSMANLI’YA İNTİKALİ 1113 coğrafyanın tesirine bağlı olarak iki farklı bakış açısı gelişti. Doğu’da, yani Mâverâünnehir bölgesindeki Sünnî Hanefîler Ebû Mansûr el-Mâturîdî’yi, Batı’da, yani Irak, Şam ve Mısır coğrafyasındaki Hanefîler ise Ebû Ca‘fer et-Tahâvî’yi itikatta imam olarak benimsediler.9 Aslında temel inanç esasları itibariyle Mâturîdî ile Tahâvî arasında önemli bir farklılık söz konusu değildi. Her ikisinin de itikadi görüşleri Ebû Hanîfe’ye dayanmakta, meşruiyetini ondan almaktaydı. Aralarındaki fark, i