النص التركي
gördüler.25 Bu yakınlaşmanın Ḳāḍīzādelilerin Māturīdīlerin görüşlerini Ramazan Muslu, “Ebû Saîd Muhammed Hâdimî ve Nakşbendîlik Risâlesi’nin Tahlili,” Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 4 (2001), ss.197-220. 20 Yayla, “Hâdimî, Ebû Saîd,” s.25. 21 İmām Rabbānī, şeriatın özünden sapma niteliği taşıyan her türlü keşf ve ilhama cephe almaktadır. Bkz. İmâm-ı Rabbânî, Mektûbât-ı Rabbânî, çev. Abdülkadir Akçiçek (İstanbul: Merve, 1977), c.1, s.289; İbnu’l- Arabī’yi makbul bir kimse olarak görmekle birlikte görüşlerini hatalı ve zararlı olarak değerlendirmektedir. Bkz. Mektûbât-ı Rabbânî, c.1, s.631. 22 Ebū Sa īd el-Ḫādimī, “Risāletān alā Ḥaẓariyyeti’d-Duḫān,” Mecmū atu’r-Rasā il (İstan