النص التركي
ynı kanaati paylaşarak Allah için peygamber göndermenin aklen mümkün olup vâcip olmadığını ifade etmişlerdir.22 Mâverâünnehirli Mâtürîdî mütekellimler ise bu noktada Mu’tezile’ye daha yakın duruş sergilemiştir. Fakat Mâverâünnehir Mâtüridî âlimleri Allah’ın peygamberler göndermesini, Mu’tezile’nin yaklaştığı noktadan değerlendirerek vâcip kabul etmemişlerdir. Mu’tezile, Allah’ın adaleti ve insanların maslahatı gereği vâcip23 derken; Mâtüridî âlimleri ise ihsanı, lütfu, hikmetinin bir gereği ve insanların nübüvvete ihtiyacı bakımından Allah’tan kullarına bir rahmet olarak ifade etmişlerdir.24 İbnü’l-Hümâm da bu görüşü benimsemiştir. Yani Mu’tezile’ye göre 20 21 22 23 24 Kemâleddîn İbnü’l