النص التركي
Hâlbuki peygamber için dinde böyle bir ayırımın mümkün olmadığına, âlimler de peygamberin varisleri olduğuna göre tecdit için de böyle bir ayırımın anlamsızlığı ortaya çıkar. Bu bakımdan her ne kadar zamanla anlamı daralarak bir disiplin, hatta şeriata alternatif bir yol gibi görülür hale gelse de özellikle Gazâlî-sonrası dönemde tasavvuf, tecdidin merkezî kanalı olmuştur. Gazâlî-sonrası İslâm düşüncesinde tasavvufun merkeze geçmesinden dolayı Gazâlî’den, İbni Teymiye’ye, Şa’rânî’den, Birgivî’den Sirhindî’ye, Dihlevî’den Nablusî’ye bütün mücedditler sûfî olmuştur; Ahmed Bukarî (2006)’nin çalışmasının açıkça gösterdiği gibi. İbni Teymiye ve Birgivî gibi tasavvufu eleştiren mücedditlerin bu k