النص التركي
kıldığında dirâyet sahibi müfessirlerin, rivâyet ağırlıklı tefsirlerdeki farklı nakillerden bir tanesini -delillendirerek- tercih etmeleri ya da hakkında rivâyet olmayan ayetleri yorumlamaları bir tefsir faaliyeti olmakla birlikte, aslında dirâyetlerini ön plana çıkaran müMukâtil b. Süleymân, Tefsîru Mukâtil b. Süleymân, 1: 194; Taberî, Câmiu’l-beyân an te’vîl-i âyi’l-Kur’ân, 4: 117. Mâturîdî, Te’vîlâtü ehli’s-sünne, 1: 181. 24 Taberî, Câmiu’l-beyân an te’vîl-i âyi’l-Kur’ân, 4: 120. 25 Fahrüddîn Muhammed er-Râzî, Mefâtîhu’l-gayb (Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1981), 6: 101. 26 Abduh - Rıza, Tefsîru’l-menâr (Tefsîru’l-Kur’âni’l-Hakîm), 2: 379. 27 ْ ٍِْٗ ل١ٌَ ثٍُُ أح َبٍُٖ آخَشٍُ فَشَىَب إ،ٍَِْٗ ا