النص التركي
508/1115) Tebsıratü’l-edille adlı eserinin fihristi olma yapısını taşıdığı ifade edilebilir.1 Bununla birlikte yaşadığı dönem olan 14. yüzyılın en şöhretli âlimlerinden olan ve eserleri vasıtasıyla şöhreti günümüze değin süregelen Eş‘arî kelâmcı Teftâzânî’nin (öl. 792/1390) kaleme aldığı şerh vasıtasıyla bu risâle İslâm dünyasının hemen her bölgesinde tanınmış; aynı zamanda farklı kelâm ekollerine mensup âlimler tarafından da takdir görerek üzerine yapılan şerh, hâşiye, ta‘likât yazım tarzlarındaki telifler ve tercümelerle kendine mahsus müstakil ve şümullü bir geleneğin oluşumuna kaynaklık teşkil etmiştir.2 Burada özellikle belirtmek isteriz ki Teftâzânî’nin şerhinin mukaddimesinde dile get