النص التركي
tarafından benimsendiği ifade edilmektedir.8 Genelde Selef ulemasının haberî sıfatları teşbih, tecsim, te’vil ve ta’tîlden uzak bir şekilde anladıkları söylenebilir. Bu yaklaşım, isbât bilâ temsîl, tenzîh bilâ ta’tîl şeklinde ifade edilebilir.9 İmam Ebû Hanîfe’nin bu konudaki tavrı, ilk dönem bazı alimlerin tavrı gibidir. O, kendisine nipet edilen ve daha sonra bazı ilavelerin yapıldığı bilinen el-Fıkhu’l-Ekber adlı eserde Cenâb-ı Hakk’ın Kur’ân-ı Kerîm’de vech, yed ve nefs türünden sıfatlarının