النص التركي
lügat, nahiv ve belâgat konularındaki güçlü tahlilleri, âyetlerin muhtasar bir üslupla tefsir edilmesi, özgün yorumları, meseleler üzerinde müfessirin derin tetkiklerini ve dikkate değer tasarruflarını içermesi, Zemahşerî ve Beyzâvî’ye eleştirileri, âyetler arasındaki irtibata vurgusu gibi özellikleriyle öne çıkar. En önemli kaynakları Zemahşerî, Beyzâvî ve Nesefî’nin (öl. 710/1310) tefsirleridir. Üslubu ve değindiği meseleler itibariyle bu üç tefsirle benzerliği söz konusudur. Bunların yanında İmâm Mâtürîdî (öl. 333/944), Râgıb el-Isfehânî (öl. V./XI. yüzyılın ilk çeyreği), Vâhidî (öl. 468/1076), Necmeddîn en-Nesefî’nin (öl. 537/1142), İbn Atiyye el-Endelûsî (öl. 541/1147), Fahreddîn er-Râz