Türkcə Mətn
genel olarak sıfatlar, aslah, hidâyet, kulların fiillerinin yaratılması, istitâat, menzile beyne‘l-menzileteyn, Ģefaat ve ecel Ģeklinde sınıflandırmak mümkündür. Mezkûr meselelerdeki i‘tizâlî görüĢler arasında en çok tenkit ettiği konu ise Mu‘tezile‘nin aslah görüĢüdür. Aslah, sözlükte ―fesadın zıttı, iyi ve uygun olan‖ manasındaki ―salah‖ kelimesinden türetilmiĢtir (el-Ferâhidî, 1988, 117; Ġbn Manzûr, t.y., 516). Terim olarak ise ―Allah‟ın kullar hakkında en iyi ve en güzel olanı yaratması‖ manasında kullanılmaktadır. Dırâr b. Amr (ö.200/815) ve BiĢr b. Mu‘temir (ö.210/825) haricindeki Mu‘tezilîler aslahın Allah‘a vacip olduğuna hükmetmiĢlerdir. Çünkü onlara göre kulları hakkında aslahı ter