Türkcə Mətn
d”, 24; Müslim, Ebu’l-Hüseyin el-Haccâc en-Neysâburî, el-Câmiu’s-Sahîh (Kahire: 1987), “Mesâcis” 211; Ebû Davud, Süleyman es-Sicistânî, es-Sünen (İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992), “Sünnet” 19; Tirmizî, Ebû İsa Muhammed b. İsa, es-Sünen (İstanbul: 1992), “Cennet”, 16; İbn Mace, Ebû Abdullah Muhammed b. Yezid el-Kazvinî, es-Sünen (İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992), “Mukaddime” 13. 13 Kâdı Abdulcebbar, Şerh, 268-270. 14 Kâdı, Şerh, 276. 15 Mu’tezile bilginleri, akla önemli bir değer atfetmiş ve İslâmî ilimlerde aklî delili asıl, şer’î delili ise fer’î olarak değerlendirmişlerdir. Bununla birlikte onlar, her iki delillendirme biçimi arasında bir çelişkinin varlığını da kabul etmemektedirler. Z